Theepudding en de mooiste plek op aarde

taiwan Kiona

We rijden naar het centrum en dit blijkt een hele mooie oude stad te zijn. We gaan lekker op een soort foodmarket plein eten, lekker lokaal en het smaakt heerlijk. Daarna nog een vleugje cultuur meepakken door een tempel te bezoeken. Wel mooi om te zien hoe open iedereen is om geloof te delen. Je kan aan verschillende goden vragen stellen door een soort van blokjes te gooien en een nummer te kiezen, dan komt er een antwoord uit op je vraag. Handig. En je hebt heel wat goden, ook een god der examens. Als je examen moet doen ga je aan die god vragen of je het asjeblieft mag halen. Wauw! Handig, nooit meer leren! De tempel ziet er prachtig uit, mooie kleuren en vormen.  “Theepudding en de mooiste plek op aarde” verder lezen

Dag thee! Tot in Nederland!

DSC00702Met een mega pakket sta ik te wachten in de lobby op mijn gids. Deze spullen gaan al vast die kant op en zullen hopelijk zelfs eerder aankomen dan dat ik zelf thuis ben. Ik laat gewoon het liefst alles invliegen omdat het beste is voor de kwaliteit. Als het twee maanden op een schip moet liggen weet ik niet hoe het aankomt in Nederland dus beter wat hogere kosten om de kwaliteit te bewaken. Maar vandaag is het nog onderzoektijd naar de laagste prijzen en mogelijkheden. Ik maak nog een foto van mijn pakket! Tot in Nederland! “Dag thee! Tot in Nederland!” verder lezen

Karaoke thee!

Wakker worden op een theeplantage valt wel in te delen in de categorie: Niet met woorden te beschrijven. Wat een ervaring! Ik kijk uit over de toppen van de bergen, overal thee en de zon schijnt al flink. Ik hoor dat mijn gids en driver al uit bed zijn en weer als twee bezige bijen alles aan het regelen zijn. Ik loop naar beneden en in de zon staat een tafel gedekt met warm ontbijt. Gestoomd brood met bamboe vulling, warme beker sojamelk en een pannenkoek met lente ui en omelet erin. Is net vers bezorgd. Men, lekker. En honger! Ik eet alles gul
zig op en pak mijn spullen bij elkaar.   “Karaoke thee!” verder lezen

Lieve boer, mag ik je thee?

IMG_0536We gaan op roadtrip! Een hele tour richting Alishan. Ik ben erg nieuwsgierig en stap in de auto bij Driver. Ik richt de achterbank in aangezien ik daar de komende dagen ga verblijven . We moeten namelijk uren en uren rijden en ik heb heel wat werk te doen. Ik klap mijn laptop open en kijk om me heen. Men, ik ben aan het werk en ondertussen word ik naar de plantage in de bergen van Taiwan gereden. I am oke. Ik vergeet tijdens het typen niet om me heen te kijken want wauw, what a view!

“Lieve boer, mag ik je thee?” verder lezen

Bloemetjes in mijn thee

osmantusMijn gids staat precies op tijd voor het hotel om naar een thee restaurant te gaan. Het is leuk om te zien hoe thee hier door het leven zit verweven. Thee wordt gedronken, mee gekookt, en er worden ceremonies mee gehouden, kortom in alles zit het.

Het is zaterdag dus het restaurant zit vol met families die gezellig zitten te eten. We eten weer hele bergen groente en noodles. De driver zit echt te pushen dat ik meer naar binnen moet werken. Ik vraag aan mijn gids waarom ze dat doet. Driver heeft een duidelijke mening over mijn postuur, veel te mager. Ze heeft als doel mij in een week tijd op streefgewicht te krijgen. Ze knijpt ook de hele tijd in mijn armen. Te dun en geen spieren zegt ze. Haha. Dus. Heb ik weer. Ik dacht dat ze hier allemaal graat mager waren maar dat valt dus tegen. “Bloemetjes in mijn thee” verder lezen

Een buiging van een theemeester

IMG_0181Met kriebels in mijn buik sta ik onder de douche. Ik ga op pad. Met mijn gids hier in Taiwan. Haar contact heb ik via mijn contact in Tokio. Er begint een groot web van thee dames en heren te ontstaan die allemaal thee willen delen en mijn guides zijn in deze grote wereld. Een week neem ik de tijd om de verschillende soorten thee van Taiwan te ontdekken, er alles over te leren uit eerste hand maar vooral ook nieuwe theeboeren te vinden die het assortiment voor Crusio thee kunnen aanvullen. De nieuwe oogst rolt nu van de plantages dus mijn timing is perfect.

“Een buiging van een theemeester” verder lezen

Made in Taiwan

fotoblog made in taiwanMen. Op reis. Wat is dat toch altijd weer spannend. Grenzen verleggen, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik ben gisterenavond aangekomen en zit in de lobby van mijn hotel. Zelfs als je zoveel reist vergeet je altijd weer dingen van reizen. Grappig, ik kwam aan en herinnerde toen pas de geuren die zo anders zijn dan thuis. Kruidig maar ook natte sokken geuren komen je tegemoet zodra je dat vliegtuig uitstapt. Mensen zeggen wel eens de knop omzetten maar dat moet je ook echt doen. Go with the flow vanaf het moment dat je in een ander land aankomt.
“Made in Taiwan” verder lezen

Ik ga op Theereis en neem mee..

Het is bijna zover. In mijn huiskamer thuis staat al een steeds groter groeiende stapel dingen die ik mee wil nemen op reis. Over een week vlieg ik naar Taiwan, Nepal en India om thee te zoeken. En ik zeg zoeken, maar zo voelt het ook echt. Vorig jaar weet ik nog goed dat ik ook rond deze tijd mijn tas pakte om thee te gaan halen in Japan en China. Een avontuur wat nog steeds invloed heeft op de dingen die ik doe en de manier waarop ik dit doe. “Ik ga op Theereis en neem mee..” verder lezen

Thee maker. Tea maker.

Tea maker!

Hoe maak je thee? Dat is denk ik wel de meest gestelde vraag aan een thee sommelier. Ik weet deels het antwoord. Het is makkelijk en moeilijk tegelijk. Aan de ene kant is het een kwestie van water en thee combineren en zeven en je hebt thee gezet. Klinkt best makkelijk. Andere kant is, hoe lang laat je het trekken,hoeveel thee moet ik gebruiken, welke smaken wil ik onttrekken aan het blad en hoe warm moet het water dan zijn in welke zetmethode. Wow, dat klinkt dan toch best wel weer ingewikkeld.

Feit is, iedereen kan het. Je kan het vergelijken met een cake bakken. Zolang je het recept volgt en goed oplet kan er niets mis gaan. De oven op een goede temperatuur, de grammen bloem afwegen op een weegschaal en vergeet de kookwekker niet! Uiteindelijk gaat het lekker geuren en kan je de cake zien verkleuren en veranderen. Wat we allemaal wel weten is dat als het beslag nog vloeibaar is, deze nog niet gaar is, en hij nog wat langer moet. Nu terug naar de thee. Dat is heel erg vergelijkbaar met een cake bakken. Je hebt een recept. Die maak ik. Het recept maak ik aan de hand van wat ik uit de thee welke smaken ik wil ontdekken maar ook wat ik van de boer heb geleerd die de thee heeft verbouwd. Omdat ik direct bij de boer de thee inkoop, leer ik een hele boel over die thee. Niet alleen hoe deze groeit en hoe deze wordt geoogst en bewerkt maar ook men hem daar het allerlekkerste zet. Deze inzichten neem ik mee als ik zelf aan de slag ga om een recept te bedenken. Als de levering binnenkomt kijk ik naar blaadjes, geur, temperatuur van het water, wijze van opschenken, kan je hem meerdere keren opschenken en hoe smaakt hij als hij afkoelt. Nadat dat allemaal duidelijk is komt daar na een hoop testen een recept uit. Soms kan een tiende gram al een verschil maken in smaak dus volg ik elke keer het recept heel goed. Als ik voor mij de allerlekkerste smaken eruit heb gehaald, omschrijf ik deze. En ik wind er geen doekjes om, als de thee ruikt naar rucola of boterbloempjes, komt dat op de blikjes te staan waar de thee uiteindelijk door ons in wordt verpakt.

En nu waarin je thee zet? Thee heeft ultra veel ruimte nodig. Als we nog even terug gaan naar de cake als voorbeeld, als je die in een mini cake blik doet kan deze nooit uitzetten en lekker gaan smaken, dit is eigenlijk precies hetzelfde met theeblaadjes. Daarom is een thee ei of een thee zakje niet de allerbeste manier voor het zetten van een lekkere thee. Zelf vinden wij de Tea Maker een handige manier. De theebladeren kunnen goed ontvouwen, en als de thee klaar is kan je heel gemakkelijk de theebladeren eruit zeven door het op een glas of potje te zetten. Er zijn soorten thee die je vaker dan één keer kan opschenken en dan laat je gewoon opnieuw water op de blaadjes lopen. Na het theezetten gewoon in de vaatwasser of even uitspoelen met heet water en je kan weer opnieuw aan de slag. Natuurlijk heb ik geen enkele boer in Japan of China met een Tea maker gezien maar met mini aardewerken potjes en pannetjes. Ik heb thuis mijn hele keuken volstaan met allerlei methodes om thee te zetten. Om het beste van beide werelden samen te brengen kiezen we voor een handige zetmethode en een recept wat zo dicht mogelijk de oorsprong van de thee benaderd. Die combinatie moet er voor dat zowel de boer, de zetter, de drinker en ik erg trots kunnen zijn op de thee die uiteindelijk na het zetten in het kopje beland.

Zetten maar!

 

Overtuigingsdrang

Ik ben bij vrienden thuis voor een etentje als de bel gaat. theepot-CrusioTDirk, een vriend van de gastheer die ik alleen vaag ken, staat op de stoep en schuift aan voor een biertje. “Jij doet toch iets met koffie en thee?”, vraagt hij om het ijs te breken. “Ik lust geen koffie. Die rokerige mokkasmaken vind ik niet lekker. Thee drink ik soms. Eigenlijk heb ik niets met warme dranken, alleen met soep.” Hoe kan die gast dat nu zeggen? Hij scheert twee enorme productgroepen zonder aarzelen over één kam. Het is hetzelfde als iemand zegt: ik lust geen aardappelen. Maar in welke vorm dan niet? Puree, gekookt, gebakken, als frites? In de stilte tussen Dirks zinnen door hoor ik bij mezelf geluidjes van verbazing ontsnappen.

“Overtuigingsdrang” verder lezen

Verboden thee

Verboden thee

Entree JIN JUN MEINog nooit lukte het haar om een buitenlander het verboden Jin Jun Mei-theegebied in te smokkelen. Toch wil mijn gids vandaag een poging wagen om me binnen te krijgen. Ik ben op theereis in China en sta op het punt om te ervaren hoe Jin Jun Mei-thee gemaakt wordt. Top secret. De autoriteiten weigeren niet-Chinezen angstvallig de toegang tot het gebied. Ze zijn als de dood dat hun goed bewaarde procedé in handen valt van kwaadwillende concurrenten uit het buitenland. Jin Jun Mei is namelijk een heel bijzondere thee die alleen hier groeit: goudkleurig en honingachtig van smaak. Zoiets houden de Chinezen liever exclusief. “Verboden thee” verder lezen

Vreemde vogel die Kiona-San

Ik ben in Uji, op een theeberg in Japan. Na een heerlijke lunch loop ik naar een bijzonder theehuis. Je kan hier een aantal dingen kiezen van het menu en vervolgens gaan ze samen met mij de thee bereiden. Ik kies voor een Sencha en voor een Iced brew Gyokuro. Dame komt terug met de thee en alle potjes die we nodig hebben. Ze legt heel rustig uit hoe we dit moeten bereiden. Hoewel het in het Japans is, snap ik wat ze bedoelt en ga ik aan de slag. Samen thee maken in stilte. En de smaak is werkelijk fantastisch. Heerlijk. Ik geniet van elke druppel en schenk wel drie keer op. Ik neem me voor elke dag hier te komen en iets anders te bestellen. Ik wil van zoveel mogelijk mensen zien hoe ze thee bereiden. Dat is hier wel anders als je dat vergelijkt met China. Daar werd er overal thee gemaakt, voor iedereen die maar wilde proeven. Hier is dat totaal niet het geval. Ik heb nog nergens thee aangeboden gekregen en moest overal betalen. Heel anders. Lijkt wel minder in de cultuur te zijn verweven.

Na deze heerlijke thee loop ik langs een tempel die wat hoger op de berg gelegen is. Ik loop erheen en zie al snel dat je voor een klein bedrag briefjes kan kopen. Met wensen erop. Ik koop er twee en hang er 1 aan een hek zoals vandaag al vele mensen hebben gedaan. Ik zie een paar monniken lopen die verderop in de bergen aan het wassen zijn. De sfeer hier is heel bijzonder. Je hoort de briefjes door de wind wapperen. Er staan op deze berg wel acht tempels. Ik bekijk ze allemaal en in elke tempel staat een ander figuur. In 1 tempel een heel groot wit konijnenbeeld. Vrij grappig zicht hoewel ik dus niet lach aangezien iedereen er toch hele eerbiedige buigingen voor maakt. Voor een wit konijn. Dus. Haha.

Ik loop verder en ben dichtbij mijn hotel. Ik besluit mijn laptop te halen en lekker in de stad thee te gaan drinken en wat te gaan werken. Ik kom mijn hotel inlopen en daar breekt de paniek uit. Denken dat ik al terug kom en ga blijven dus wordt meteen met vier man alle lichten aangedaan, alles voorbereiden voor de gast. Ik wil zeggen dat ik alleen iets op kom halen maar heeft zo weinig nut aangezien ze geen Engels spreken. Dus na 15 minuten kom ik kamer weer uit en kijkt iedereen mij verbaasd aan als ik weer wegloop. Haha. Zullen wel denken. Vreemde vogel, die Kiona-san. Iedereen noemt mij hier zo. Dat is wel heel lief.

Ik typ een tijdje in een cafétje en voor je weet is de schemer daar. Dat is vroeg. Uur of half 7 wordt het hier al donker. Ik had natuurlijk al gemerkt dat in mijn hotel iedereen om 6 uur aan tafel gaat, daarvoor nog badderen en daarna tandenpoetsen en slapen, maar de stad lijkt wel al te slapen. Ik loop naar de supermarkt waar ik sushi scoor en een Japans biertje, en loop door de lege stad naar mijn hotel. Supermarkt is tot 1 uur open maar voor wie is de vraag. Los van zeker 10.000 muggen is er niemand op straat. Geen onveilig gevoel maar iedereen slaapt gewoon. Ik probeer juist wat later te gaan slapen anders wordt ik echt midden in de nacht wakker. Dus heb Uji voor mij alleen de laatste uren van de dag. Ik zet zodra ik mijn hotelkamer kom heerlijk thee voor mezelf, en leg de spullen klaar voor mijn werkdag in de fabriek morgen. Wekker zetten en slapen maar.

Japan 2014 – Chasen begraafplaats

De eerste nacht in Japan. Een rare nacht, waarin ik paar keer wakker werd in de veronderstelling net zeker 20 uur te hebben geslapen en elke keer bleek dat maar 2 uur te zijn, uiteindelijk toch heerlijk uitgerust uit mijn ‘bed’. Ik begon met 1 ultra dun matrasje op de rieten matten maar heb er al snel nog 1 opgelegd. Ik ben geen Japanner. Dat is nu duidelijk. Ik heb voor vandaag een ontbijt gereserveerd. Wekker zetten, want de Japanner gaat vroeg slapen en vroeg er weer uit. Het ontbijt is om 6 uur maar voor mij hebben ze er 7 uur van gemaakt, voor deze keer dan werd erbij vermeld. Als ik aankom staat er een bordje met mijn naam op de tafel. En dame komt een houten box brengen met al het eten erin. Onbeperkt Miso soep en witte rijst. Ik moet weer even omschakelen en mijn maag voelt nog beetje vreemd door het reizen maar ik ga ervoor. Er ligt verder gebakken vis, groentes en thee op tafel. Smaakt goed. Ik laat de vis liggen. Gaat te ver. Rustig omschakelen. “Japan 2014 – Chasen begraafplaats” verder lezen

Japan 2014 – Supermarkt sushi

Onderweg. In japan. Met mijn japanse theemeester. Ik zit naast hem in de auto en ik probeer hem te vragen wat het verschil is tussen shincha, sencha, bancha, gyokuro etc. etc. etc. en hij weet alles te beantwoorden. Ik leer hoeveel oogstmomenten hier zijn, en dit gebied kent meerdere oogsten. Deze man heeft heel veel kennis maar is wel behoudend. Ik ben blij dat ik hier wat langer ben. De stroom informatie is zo minder groot en het tempo ligt hier lager. Dus gedoseerd alle vragen stellen. Fijn. Iets meer geduld hebben. We rijden door het theegebied Uji en het valt mij op dat het niet hele grote velden zijn. De meeste zijn klein en liggen laag. Wel zijn ze allemaal goed onderhouden en zien er geweldig uit. Geen blaadje steekt uit of wijkt af, overweldigende Japanse precisie.

Het is een lange dag geweest maar hij is nog niet klaar. De theemeester heeft mij uitgenodigd om in zijn huis thee te komen drinken. Wie wil dat niet? Thee drinken bij een theemeester in Japan! Kom maar op!

“Japan 2014 – Supermarkt sushi” verder lezen

Theekeuken

IMG_2086De verhuisdozen staan tot tegen het plafond opgestapeld. Ik ben net verhuisd en het grote uitpakken kan beginnen. Mijn moeder is zo lief om mee te helpen met deze gigaklus. “Zal ik de keuken doen?”, stelt ze opgewekt voor. En wie anders dan een moeder weet hoe je een keuken handig moet inruimen? Moeders hoef je daar helemaal niets over uit te leggen, die voelen instinctief de logica van het slim inrichten aan. Vol goede moed begint ze met het uitpakken van de dozen. Tot zover niets aan de hand.

“Theekeuken” verder lezen

Tegenpolen

Wuyi Mountains, China. Ik ben in het Verre Oosten om nieuwe oogst in te kopen voor mijn theemerk. In dit gebIMG_2224ied is werkelijk alles thee. Zo’n beetje iedereen in de regio verbouwt, sorteert, plukt en/of verkoopt het. Jong en oud door elkaar heen. Thee staat op plek nummer één, daarna komt thee en daarna komt weer thee. Al het andere in de wereld volgt ergens ver daarachter. En ondanks dat het zo’n big deal is, doen de mensen hier gek genoeg niet zo serieus over hun geliefde blaadjes als wij westerse theezetters.

 

“Tegenpolen” verder lezen

Japan 2014 – Cultuur shock

Koffer inpakken. Wat neem je mee naar Japan? Ik heb stapels boeken voor me liggen met etiquette. Hoewel ik net naar China ben geweest en daar wel opkeek van de gebruiken die zo afweken van wat ik zelf gewend ben, denk ik dat in Japan dit niet anders zo niet erger gaat zijn. Wat ik lees is dat er aan die kleine gewoontes ook veel waarde wordt gehecht. Dus voorbereiden maar. Ik “betaal” mijn gids voornamelijk met “small gifts” zoals hij dat beschrijft in mijn planning. Ga maar eens een mooi klein cadeau kopen voor een Japanner. De stad in dan maar, veel snoepjes en veel kleine cadeautjes zodat ik daar kan inschatten wat gepast is. “Japan 2014 – Cultuur shock” verder lezen

China 2014 – Heftige klim op een Chinese theeberg!

Mijn laatste dag in het prachtige theegebied Wuyishan. We gaan klimmen! Het weer zit mee dus ik doe mijn bergschoenen aan en ga naar beneden. Ontbijt! Voor de laatste keer. De gebruikelijke garnalen smaken goed deze morgen. Morgen eet ik lekker een warme croissant in Shanghai ;). Met een goede espresso ernaast hoop ik. Man. Zin in.

We gaan de auto in. Rijden naar de theevelden. Hier begint het Da Hong Pao gebied. Vandaag gaan we de vier eerste originele Da Hong Pao bomen zien. Deze staan boven op een rots. Al honderden jaren lang. De thee die van die bomen wordt geoogst kan een Europese sterveling als ik niet kopen. Ook de bomen die dicht in de buurt staan van deze bomen zijn onbereikbaar te proeven en te kopen. Maar goed nieuws is dat de theebomen waar ik theeblaadjes van heb ingekocht ook hier vlak in de buurt staan. “China 2014 – Heftige klim op een Chinese theeberg!” verder lezen

China 2014 – Thee sorteren in stilte

Het is middag. Ik ben in het prachtige theedorp Xiamen in China. Ik loop rond met mijn camera en schiet de mooiste plaatjes van alle huizen die hier zo mooi bewaard zijn gebleven van honderden jaren geleden. Overal in de kamers wordt thee gesorteerd en staan bordjes met “kom lekker bij ons thee drinken”, we willen hem delen. Niemand vraagt geld voor een kopje thee. Nergens gedurende de hele reis heb ik iets hoeven betalen. Op elke plek wordt de thee gedeeld. Mooi is dat. Heel mooi. Mensen delen hier alles. “China 2014 – Thee sorteren in stilte” verder lezen

China 2014 – Verliefd op een theedorp

Vandaag staat een stevige berg beklim wandeling op het progamma.  Dus als de wekker gaat kijk ik meteen naar buiten. Dit hele feest kan namelijk niet doorgaan als het regent. En dat is een understatement. Het regent niet, het zeikt eruit. Niet normaal meer, lijkt wel tropische regenbui. Bijna zin om er in te gaan staan, maar weet me in te houden aangezien ze hier al snel dingen iets te sexy vinden. Een dansje in de regen in mijn bikini scoor ik geen punten mee denk ik. “China 2014 – Verliefd op een theedorp” verder lezen

China 2014 – The(e)ater

We stappen op de brommer, want ik ga naar een heuse Da hong Pao show vanavond! Geen idee (zoals de hele tijd eigenlijk) wat ik moet verwachten maar als ik daar aan kom blijken er die avond nog 4999 chinezen naar toe te gaan. En waar deze mensen over het algemeen rustig en lief en zeer bescheiden zijn, zijn ze in groepen een tikketje chaotisch en druk! Ik krijg een kaartje van mijn gids met een chinees nummer van mijn stoel. Ik ga alleen, ik moet het zelf vinden. Ik loop in de chaos van gillende chinezen en vind wonder boven wonder mijn zitplaats.

“China 2014 – The(e)ater” verder lezen

China 2014 – Zeewierwatersoep

Je hoeft hier maar een berg op te rijden en het is al raak. Overal theeplantages! De pluk hier in Wuyishan is maar eens per jaar. Dus in dit gebied geen tweede pluk. Ze laten de planten met rust de rest van het jaar. Eens in de paar jaar snoeien ze de planten helemaal terug tot de stam en dan moet je weer een tijd wachten voordat er weer oogst is. De plant is dan weer in topconditie dus dat hebben de boeren er soms voor over om de kwaliteit hoog te houden. Het grootste gedeelte van de oogst hier zit er al op. “China 2014 – Zeewierwatersoep” verder lezen

China 2014 – Bij de boer op de thee

Ik zit in de auto. Door mijn Chinese gids word ik door de prachtige theevelden van China gereden. De omgeving is waanzinnig mooi. Theevelden en bergen liggen tegen het dorp aan waar ik deze week verblijf. Vijf minuten rijden en je zit er midden in. Ik heb het raam open, snuif de lucht op. Wat een heerlijke geur zeg, die geur van thee en wat ruikt het hier lekker fris.

“China 2014 – Bij de boer op de thee” verder lezen

China 2014 – Alles is thee

Ik zit te eten met mijn gids, ergens in een eettentje tussen de theevelden van Wuyishan, China. De meeste dingen die ik hier eet, zijn raar van structuur, maar geweldig goed op smaak. Wennen moet ik aan de geuren, die nog het het meeste doen denken aan gestoofd lamsvlees, maar dan sterker en weeïger. Bij elk gerecht krijg ik kleine servetjes. Daarmee kan je alle blikjes en bordjes en stokjes poetsen. Mooi en verontrustend tegelijk ;). Maar ik geniet, en hoe. Wat een lekker eten. Ultra vers en erg smaakvol. En ondertussen vraag mijn gids het hemd van het lijf. Ik wil alles weten over de thee hier. Antwoorden uit eerste hand. Wat een luxe. En antwoorden zijn soms heel anders als ik dacht. Mooi. “China 2014 – Alles is thee” verder lezen