Blinde Auditie

img_0065Het is 2 uur ’s nachts en mijn telefoon trilt. Bzzt, bzzt. Een bericht van een sterrenchef die mijn thee in zijn restaurant serveert. Met één oog open lees ik het appje: “Zeg, kun je thee ook eten? We willen die groene van je verwerken in een gerecht. Lijkt ons fantastisch. Kom je snel langs om te proeven?” Zeker! Tevreden dommel ik weer in slaap.

Het is het gevolg van een geslaagde missie: het had namelijk nogal wat voeten in de aarde om thee een prominente plek te geven in het brein van deze chef. Want hoe overtuig je zo iemand? Dat is één van de grootste uitdagingen van mijn vak. Het klinkt misschien niet zo lastig: je maakt een afspraak voor een proefsessie, je spart samen volop over de smaken en bám. Maar liep het allemaal maar zo simpel. Het is juist een sport om, soms via allerlei omwegen, een kop thee onder zijn neus te krijgen. Ik begrijp het ook wel. Thee zit meestal (nog) niet in de focus van een chef. Aan mij de schone de taak om het ‘gewone’ imago eraf te poetsen en hem te overtuigen van de veelzijdigheid en smaak. Bovendien staat er wekelijks wel iemand op de stoep die ook iets heerlijks wil laten proeven: kaas, roomboter, brood, olijfolie … Vooral eten, dus kom er dan maar eens tussen met je smaakvolle blaadjes.
In dit geval zat ik eerst met de sommelier aan tafel om te proeven. Hier begon het vuurwerk. We zetten er lustig op los en filosofeerden uren over smaak, geur en foodpairings. Sommelier enthousiast, ik blij. Maar ja, niet alleen de sommelier bepaalt, ook de chef. Na een hoop proeven, verdwenen de eerste kopjes voorzichtig richting de keuken. Het voelde alsof ik een blinde auditie deed waarbij een stoel moest gaan omdraaien. De chef kreeg ik namelijk niet te zien, hij bleef bij zijn pannen. En toen begon het gespannen wachten. Drukt hij op de rode knop? Krijg ik überhaupt respons? Mag ik nog een keer terugkomen? Maar geen reactie uit de keuken.

Later kreeg ik gelukkig toch een telefoontje van de sommelier. “Kom je nog een keer langs? De chef wil met je om tafel.” Ik had dus één kans om hem enthousiast te maken. Hoe? Door hem te overtuigen met smaak. Dat is het enige dat telt. En dan kan het opeens snel gaan. Voor je het weet sta je spontaan te jammen met gerechten en bedenk je samen recepten voor bijvoorbeeld theecocktails. Feest! Dat is wat ik het liefste doe. En dan is het prima als hij me er ‘s nachts voor wakker maakt.

Theekampioenen

crusio’s-kiona-wint-dutch-tea-championship-2011-1322Theekampioenen

“Een Nederlands Kampioenschap voor wat?”, vraagt mijn taxichauffeur vol verbazing. “Voor thee? En wat moet je dan allemaal kunnen?” Ik kom net terug van het NK thee zetten op de Horecava. Drie jaar geleden won ik deze wedstrijd. Vandaag zat ik aan de jurytafel. “Heel goed thee zetten”, antwoord ik droog. “En dat is echt retemoeilijk”, verzeker ik de chauffeur. “Theekampioenen” verder lezen

Handelsmores

 

Direct trade is een term die je steeds vaker achterop de verpakkingen van koffie en thee tegenkomt. Ook onze Crusio Thee kopen we zoveel mogelijk direct bij de boer in. Het klinkt zo simpel, maar om het voor elkaar te krijgen, verdrink je soms in de handelsvoorschriften en lokale gebruiken. Op het moment van schrijven bereid ik een theereis voor naar India, Nepal en Taiwan. Vooraf verslijt ik reisboeken en cultuurgidsen over die landen. Je moet de mores leren kennen om handel te drijven. “Handelsmores” verder lezen

Overtuigingsdrang

Ik ben bij vrienden thuis voor een etentje als de bel gaat. theepot-CrusioTDirk, een vriend van de gastheer die ik alleen vaag ken, staat op de stoep en schuift aan voor een biertje. “Jij doet toch iets met koffie en thee?”, vraagt hij om het ijs te breken. “Ik lust geen koffie. Die rokerige mokkasmaken vind ik niet lekker. Thee drink ik soms. Eigenlijk heb ik niets met warme dranken, alleen met soep.” Hoe kan die gast dat nu zeggen? Hij scheert twee enorme productgroepen zonder aarzelen over één kam. Het is hetzelfde als iemand zegt: ik lust geen aardappelen. Maar in welke vorm dan niet? Puree, gekookt, gebakken, als frites? In de stilte tussen Dirks zinnen door hoor ik bij mezelf geluidjes van verbazing ontsnappen.

“Overtuigingsdrang” verder lezen

Verboden thee

Verboden thee

Entree JIN JUN MEINog nooit lukte het haar om een buitenlander het verboden Jin Jun Mei-theegebied in te smokkelen. Toch wil mijn gids vandaag een poging wagen om me binnen te krijgen. Ik ben op theereis in China en sta op het punt om te ervaren hoe Jin Jun Mei-thee gemaakt wordt. Top secret. De autoriteiten weigeren niet-Chinezen angstvallig de toegang tot het gebied. Ze zijn als de dood dat hun goed bewaarde procedé in handen valt van kwaadwillende concurrenten uit het buitenland. Jin Jun Mei is namelijk een heel bijzondere thee die alleen hier groeit: goudkleurig en honingachtig van smaak. Zoiets houden de Chinezen liever exclusief. “Verboden thee” verder lezen

Theekeuken

IMG_2086De verhuisdozen staan tot tegen het plafond opgestapeld. Ik ben net verhuisd en het grote uitpakken kan beginnen. Mijn moeder is zo lief om mee te helpen met deze gigaklus. “Zal ik de keuken doen?”, stelt ze opgewekt voor. En wie anders dan een moeder weet hoe je een keuken handig moet inruimen? Moeders hoef je daar helemaal niets over uit te leggen, die voelen instinctief de logica van het slim inrichten aan. Vol goede moed begint ze met het uitpakken van de dozen. Tot zover niets aan de hand.

“Theekeuken” verder lezen

Tegenpolen

Wuyi Mountains, China. Ik ben in het Verre Oosten om nieuwe oogst in te kopen voor mijn theemerk. In dit gebIMG_2224ied is werkelijk alles thee. Zo’n beetje iedereen in de regio verbouwt, sorteert, plukt en/of verkoopt het. Jong en oud door elkaar heen. Thee staat op plek nummer één, daarna komt thee en daarna komt weer thee. Al het andere in de wereld volgt ergens ver daarachter. En ondanks dat het zo’n big deal is, doen de mensen hier gek genoeg niet zo serieus over hun geliefde blaadjes als wij westerse theezetters.

 

“Tegenpolen” verder lezen

Levend theemuseum

DSC_0004 kopieHet Chinese dorpje Xiamen is voor Da Hong Pao-thee wat Gouda is voor Goudse kaas. Hier liggen de diepgewortelde roots van deze geurige oolong. Via de rivier die door dit gehucht stroomt, wordt al 26 generaties lang Da Hong Pao door China verspreid. Vandaag mag ik een kijkje nemen in dit eeuwenoude bedevaartsoord voor theegekken om te zien hoe de Da Hong Pao gemaakt wordt. Het is een wonderlijke schouwspel. Ik zou willen dat je met me mee kon wandelen door de smalle straatjes. Dan zou je zien dat de tijd amper vat heeft gehad op het dorp. Xiamen oogt als een zorgvuldig gestileerd decor voor een dromerige film. Overal waar je kijkt, zie je prachtig antiek houtsnijwerk. Op voordeuren, op gevels, aan de wanden van woonhuizen. Net een museum. Ik ben verliefd.

“Levend theemuseum” verder lezen

Meesterproevers

Ik prijs me gelukkig met een van de mooiste banen ter wereld. Als theesommelier mag ik hele dagen thee zetten, anderen inspireren, IMG_6862waanzinnige reizen maken naar plantages en met chef-koks brainstormen over thee-spijscombinaties. Sinds kort heb ik een eigen theemerk, Crusio Thee. Daarin kan ik me compleet uitleven. Het leukste vind ik het selecteren van de theeblaadjes. Die bestel ik rechtstreeks bij de boer.

 

“Meesterproevers” verder lezen

Verstopt cadeautje

Als theesommelier en barista heb je iets bijzonders in handen. theecompoCrusioTJe kunt iemand een smaakervaring bezorgen die zo inslaat dat het kippenvel over z’n lijf giert. Dat overkwam me tijdens een bezoek aan een ijsbeurs in Rimini. Verscholen tussen de snelle Italiaanse ijsmannen in maatpak stond een heel bescheiden Japanse theemeester. De aandacht en rust waarmee hij thee zette vond ik intimiderend.

“Verstopt cadeautje” verder lezen

Drugsthee

comboclose-CrusioTHet is laat. Ik zit in de auto en ben van een theebeurs op weg naar huis. Ik vecht tegen de slaap; het was een lange dag. Nog een klein stukje maar. Nee toch, politiecontrole.
En een grote ook. Zo eentje waar een volledige snelwegparkeerplaats vol staat met materieel. Tientallen gele reflectorjassen lopen rond. Ik word daar toch altijd een beetje zenuwachtig van, ook al heb ik nul komma nul reden om me zorgen te maken.
Een agent nadert. “Mevrouw, een goedenavond. Politiecontrole. Mogen we even in uw auto kijken?”

“Drugsthee” verder lezen